شهروندیاری

دیجیتالی

جهت دست یابی

به

دولتی کارا تر

آیا می شه دولت مثل اینترنت اداره بشه، بدون نیاز به مجوز و علنی؟ جنیفر پالکا، بنیانگذار و مدیرعامل شرکت کد برای آمریکا ، بر این باور است که اینکار شدنی است - و برنامه های ساخته شده سریع و ارزان، راه های مؤثر جدیدی برای ارتباط شهروندان با دولتهای خود - و همسایگانشان هستند...

برای دیدن فیلم سخنرانی وی که متن ان در زیر می آید  ، روی عکس فوق کلیک کنید .

خُب چند سال پیش من برنامه ای را شروع کردم که در اون سعی کردم با تکنولوژی بی نظیری، مردم را تشویق کنم تا یکسال مرخصی کاری گرفته و در محیطی کار کنند که نمایانگر تمام چیزهایی است که از اونها متنفرند، ازشون خواستیم که در بخش دولتی کار کنند. نام این برنامه "کُد برای آمریکا" است، ویه کمی شبیه سپاه صلح افراد نابغه است. ما هر ساله چند نفری انتخاب کرده تا در بخش دولتی شهر کار کنند.  به جای فرستادن آنها به کشورهای جهان سوم، اونا را به شهرداری بی در و پیکر می فرستیم. آنها در اونجا نرم افزارهای کاربردی بسیار خوبی درست می کنند، آنها با کارکنان شهرداری کار می کنند. اما در واقع می خواهند نشان بدهند که چه چیزهایی امروزه با کمک تکنولوژی امکان پذیر است. .

خُب بریم "اَل" را ملاقات کنیم. "اَل" ، یک شیر آتش نشانی در شهر بوستون است. در اینجا یه جورایی به نظر می رسد که دنبال یه دوست می گرده، اما او واقعا دنبال کسی است که وقتی برف می یاد، اونو با پارو از زیر برف بیرون بیاره، چون می دونه وقتی زیر چهار فوت برف مدفون می شه، نمی تونه خیلی خوب با آتش سوزی مبارزه کنه.  حالا چطور اون با این شیوۀ بسیار منحصر به فرد دنبال کمک می گرده؟  ما سال گذشته گروهی را از طریق برنامۀ "کد برای آمریکا" در بوستون داشتیم.  آنها در ماه فوریه اونجا بودند، و فوریه سال گذشته برف سنگینی اومد و اونها متوجه شدند که مردم شهرهیچوقت قادر نخواهد بود همۀ شیرهای آتش نشانی را از زیر برف بیرون بیارن. اما یک شخص به طور خاص، فردی بنام "اریک مایکل-اوبر"، متوجه چیز دیگری شد، این که شهروندان درست جلوی این شیرهای آتش نشانی، در حال پارو کردن پیاده روها هستند. بدین ترتیب اون کاری رو انجام داد که هر طراحی انجام می ده، او یک نرم افزار کاربردی ساخت...

ادامه مطلب

موانع

پیش روی

تحول 

نویسنده:  دکتر جان پی. کاتر

مدیر ارشد نوآوری در شرکت

،سازمانی که رهبران سازمان ها

رادر امر تسریع  پیاده سازی واجرای راهبردها یاری می نماید .

وی استاد رهبری و مدیریت سازمانی در دانشگاه هاروارد می باشد .

برگردان : علیرضا مکری

   چندی پیش ،شرکت   اعلام ورشکستگی کرد . غالباً ،  هنگامی که چنین خبری در جراید منتشر می گردد، با استفاده از گزارش های مالی پنج سال اخیر شرکت ،  تحلیل های کمی و مالی پیرامون شکست آن ارائه می شود . تحلیل های کیفی تر، با بازگشت به  داده های ده سال اخیرپا را از سطح گزارش های مالی  فراتر نهاده ، پیرامون راهبرد ، عملکرد مدیران عامل گذشته ، شرایط رقابتی و غیره ، بحث می نمایند . دو مقاله شاهکار چاپ شده در فایننشال تایمز (اینجا و اینجا) در مورد  حتی از این هم فراتر رفته اند . اما باز هم افراد از درک ریشه اصلی شکست عاجزند . عارضه در بداهه امر چنین می نماید که  این شرکت ، به اندازه لازم و سرعت کافی به سمت دنیای دیجیتال خیز بر نداشت . کنکاش مقاله های اخیر پیرامون این موضوع ، بیانگر این مطلب است که نزدیک و نزدیک تر شدن فاجعه برای  برخی از کارکنان  مشهود بوده است -کارکنان مدفون شده در هرم سازمان- اما سازمان به موقع ( دهه ها پیش) ،اقدام ننموده است . با چالش فن آوری های گسسته و نامستمر که اولین بار توسط همکار من کلی کریستین سن مطرح شده ، روبرو بوده است .  پیامد آفرینش فن آوری نوین ، پیدا شدن سرو کله رقبای سرسخت ،  کسب حاشیه سود ناچیز و بلعیده شدن درآمد  بخش های  محوری و سود ده سازمان است ؛  و عزم  در غلبه بر چنین چالش های اجتناب ناپذیری ، آن چنان که باید وشاید ،جزم نبود .  در مورد همه این موارد ، اکثر افکار معطوف به اتخاذ تصمیمات راهبردی ضعیف توسط مدیران   و یا اصولاً اجتناب ازچنین تصمیماتی بوده است .  اما سوالی که به ندرت پرسیده می شود این است که  : چرا  چنین تصمیمات راهبردی ناپخته و ضعیفی گرفته است ؟  در سال ۱۹۹۳ ، از خارج سازمان فردی  خبره در فن آوری را  به عنوان مدیر عامل منصوب نمودند . از جورج فیشر به عنوان فردی در اندازه های جک ولش (مدیرعامل جنرال الکتریک) و یا لو گارستنر( مدیر عامل آی بی ام ) یاد می شود.

مدیر عامل بی نظیر ،کارکنان مدفون شده در هرم سازمان که در ایده پردازی و نوآوری چیزی کم نداشتند ، و باز هم تصمیمات راهبردی ناصواب! چرا ؟...

ادامه مطلب

جهت دیدن فیلم ، از مرور گر فایرفاکس جهت کلیلک روی عکس بالا ،استفاده نمایید

   ضرورت اقدام عاجل

نوشته :حسین عبده تبریزی

چکیده :بانک مرکزی هم قلم روی کاغذ برده و پول پرقدرت خلق خواهد کرد. مبلغ صدهزار‌میلیارد تومان سود نظام بانکی در سال ۱۳۹۱ را فقط از یک محل می‌شود پرداخت کرد: از محل خلق پول‌های جدید. اگر امروز دولت یونان هم می‌توانست با خلق پول پرقدرت، بدهی‌های خود را پرداخت کند، ظاهرا یونان از ورشکستگی نجات می‌یافت (!)

  از مجموع متغیرهای امروز اقتصاد ایران، هیچ موردی نگران‌کننده‌تر از وضعیت جاری نظام بانکی کشور نیست. در شرایطی که حجم پول طی هفت‌سال گذشته قریب به هفت برابر افزایش یافته است، کمتر بانکی را می‌توان یافت که طی این مدت، سپرده‌هایش تا این حد رشد کرده باشد. این بدان معناست که به استثنای یک یا دو بانک، دیگر بانک‌های دولتی یا خصوصی سهم خود را از بسط پولی دریافت نکرده‌اند؛ یعنی اگر معیار وسعت و قدرت بانک‌ها، حجم سپرده‌هایشان باشد، اکثریت قریب‌به اتفاق بانک‌های دولتی و خصوصی ایرانی طی این دوره تضعیف شده‌اند. انبوهی از بانک‌های جدید، موسسات مالی و اعتباری، تعاونی‌های اعتبار، صندوق‌های قرض‌الحسنه و نهادهای پولی رسمی و غیررسمی دیگر، بخشی از این نقدینگی را جذب کرده‌اند. انتشارهای متعدد اوراق مشارکت توسط بنگاه‌های اقتصادی دولتی و شبه‌دولتی، قدرت تخصیص بخش عمده‌ای از وجوه نزد بانک‌ها را از دست مدیران بانک‌ها خارج کرده است. در زمستان ۱۳۹۰، هجوم گسترده‌ای به بانک‌ها (bank run) اتفاق افتاد که ناشی از افزایش قیمت ارز و به‌تبع آن قیمت طلا بود.

مردم هر روز به بانک‌ها رجوع می‌کردند تا با نقدکردن سپرده‌های خود به خرید ارز و طلا اقدام کنند تا ارزش پول خود را حفظ کنند. مدیران بانک‌ها مضطرب از سطح نازل نقدینگی خود، به مدیران و کارکنان‌شان دستور دادند به مشتریان شعبه‌ها نرخ‌های سود بالا و بالاتری عرضه کنند. مدیران موسسات مالی و اعتباری رسمی و غیررسمی در وضعیتی به‌مراتب دشوارتر قرار گرفتند. هجوم به آنها به‌مراتب شدیدتر بود. سپرده‌های با نرخ‌های سود حتی تا ۳۰درصد به مشتریان عرضه می‌شد. دستور مدیران این بود که به هر قیمت پول از موسسات خارج نشود، چراکه اگر بانک‌ها می‌توانستند حساب خود را نزد بانک مرکزی به‌اصطلاح قرمز کنند و از بانک مرکزی پول بگیرند، موسسات از چنین سازوکاری هم برای مقابله با مشکل پیش‌آمده برخوردار نبودند. کار به جایی رسید که مدیران مهم‌ترین بانک‌های کشور به همکاران‌شان بخش‌نامه کردند که اگر ظرف فلان مدت پول به داخل بانک بیاورند، نه‌تنها صاحب پول سود مناسبی می‌گیرد، بلکه آنان نیز از پاداش‌های مناسبی برخوردار خواهند شد.

هیچ‌کس نمی‌پرسید با در نظر گرفتن سپرده‌ای که با سود مثلا ۲۴‌درصد دریافت می‌شد و به‌دلیل پرداخت ماهانه سود، سود سالانه آن به ۲۷‌درصد هم می‌رسید و با احتساب حداقل سه‌درصد هزینه‌های بالاسری، هزینه مالی این وجوه را برای بانک‌ها به ۳۰‌درصد در سال می‌رساند، چه‌کار می‌شد کرد؟ بانک‌هایی که نمی‌توانستند تسهیلات زودبازده اعطایی ۱۲‌درصدی خود را از مشتریان پس بگیرند و معوقه‌های سنگینی داشتند، حالا با پول ۳۰‌درصدی چه‌کار می‌خواستند بکنند. در شرایط «هجوم به بانک‌ها» هیچ‌کس به‌دنبال پاسخ به چنین سوالی نبود؛ مدیران بانک‌ها و موسسات مالی تنها به‌دنبال این بودند که پول بیشتری از مجموعه خارج نشود. اقدام عملی به افزایش نرخ‌ها در بانک‌ها و موسسات مالی و اعتباری آنچنان گسترده بود که بانک مرکزی تنها چاره کار را در این دانست که نرخ‌ها را آزاد کند. این مصوبه آنچه را بانک‌ها عملا انجام می‌دادند، به اقدامی مجاز و قانونی بدل کرد...

بن بست

دست یابی

به

راهکاری بومی

 برای

جهانی سازی

نویسنده :
Jean Marie HARRIBEY

استاد دانشگاه بوردو

و عضو کمیته علمی سازمان ATTAC

برگردان:
Katayon HAGHIGHI کتایون حقیقی

  تضعیف جوامعی که تحت فشارهای شدید مالی قرار دارند به حد غایی رسیده: ساختار اقتصادی به لرزه افتاده و حجاب ایدئولوژیک که عملکرد آن را می پوشاند پاره شده. مداحان «جهانی شدن» ستایشات مبالغه آمیز از موفقیت چشمگیر بازاررا مسکوت گذاشته وبحث در اطراف آنتی تز آن یعنی « جهانی شدن زدایی»( وا جهانی سازی) شکل میگیرد. هواداران این ایده جدید، شامل اقتصاددانان و سیاستمدارانی میشود که برعلیه دیکتاتوری بازارهای مالی و خصوصا به مبارزه با پروژه پیمان پیش نویس قانون اساسی اروپا برخاسته اند  .

در ماههای اخیر روزنامه ها، کتابها و سایر رسانه ها به مسائلی همچون حمایت از تولیدات داخلی، خروج از «یورو» وراهکارهای « جهانی شدن زدایی»( وا جهانی سازی) پرداخته اند(١). استدلال غالب این مباحث شامل ماهیت بحران سرمایه داری، چهارچوب مقررات لازم و موضوع حاکمیت دموکراتیک است.

از اوائل دهه ١٩٨٠ ساختار های سرمایه بگونه ای ساخته شد که سرمایه گذاریهای مالی -ازطریق ایجاد ارزش سهام - منجر به حداکثر سودآوری شود. در حالیکه کاهش ارزش نیروی کار بطور سیستماتیک رهبری می شد. این مسئله اجازه میداد که آزادی گردش سرمایه وارد رقابت در سیستمهای اجتماعی و مالی شود. پس اینگونه بود حقیقتی که «جهانی شدن» کتمان میکرد.

 نقل و انتقال آزاد سرمایه داری در سراسر جهان بمنظور مقابله با بحران ناشی از افزایش سود که در سالهای ١٩۶٠-١٩٧٠ بوجود آمده بود، پیروزی طبقات حاکم ازطریق ارجحیت دادن سهامداران نسبت به حقوق بگیران، و اجبار برای ساختار های نظارتی که با شرایط موجود بازار خود را هماهنگ سازند؛ اما دو دهه کافی بود تا داربست این سیستم فروریزد.

  از اواسط دهه ٢٠٠٠ افزایش نرخ سود در ایالات متحده متوقف شد و اعتبارات اعطا شده به تهی -دستان به منظور جبران کردن دستمزد ناچیزشان ، برای جذب تولیدات اضافی محصولات صنعتی کافی نبود. پس ضربه وارده با سرعتی معادل سرعت چرخش سرمایه گسترش یافت. بحران موجود تنها یک چالش ملی ( یونانی،  ایرلندی ، پرتغالی، اسپانیایی یا غیره) نیست که صرفا بدلیل مشکلات داخلی خاص آن کشور به وجود آمده باشد . باید از خود پرسید چگونه است که این بحران همه جا بطور همزمان ظاهر شده؟ این بحران در واقع ادامه راه سرمایه داری به حد بلوغ رسیده در سطح جهان است که درآن منطق ایجاد ارزش سهام به اوج خود رسیده ودیگر همه چیز به کالا تبدیل شده: از تولید و خدمات تا بهداشت، آموزش، فرهنگ، منابع طبیعی و خلاصه تمام مظاهر زندگی.

خاطره یک حریق

  نویسنده :ماکس دورا 

Max DORRA

نویسنده و استاد علوم پزشکی در دانشکده پاریس- غرب

Shirine ROCHARD شیرین روشار

علم روانکاوی خود را وقف آزادسازی روانی فردی می کند؛ ولی کشف هراس ها، امیال و اوهام در درک ارزش های عموماً پذیرفته شده و صحت و اعتبار سلسله مراتب حاکم بی تاثیر نیست و به رهائی از بند الگوهای سیاسی که به عنوان یگانه واقعیت ممکن تلقی می شوند نیز کمک می کند .

آیا مبارزه طبقاتی محتوائی نهفته دارد؟» "هانری لوفور، مانیفست

تفاوت گرا    ." différentialiste

هر قدرتی، در نهایت، بر پایه قابلیت هراساندن و همچون کودکان رفتار کردن با مردم استوار است. از نو فعال کردن ترسی که در برابر دیگری حس می شود، ترس از بیگانه. ارزیابی که دیگری از ما می کند - رفتار، و ایما و اشارات وی یقیناً مبین آن هستند - می تواند واقعاً در ما هراس ایجاد کند. نیروی حیات و نیروی استقامت ما در مدت زمان ردوبدل، به داوری وی، به احترامی که نسبت به ما حس می کند و به اعتباری که برای ما قائل است بستگی دارد (ارزیابی، احترام، اعتبار، معامله : می بینید که چگونه اقتصاد مانند شبحی سایه اش بر تمامی این واژه ها گسترده است). خلاصه کلام ، در دسترسی ما به مخزن مفاهیم.آن دیگری - به گفته هگل، در این لحظات «ترس مطلق»، وجدان آدمی متزلزل است - آیا یک کشف است یا ساخته ذهن؟ این پرسش خیلی زود مطرح می شود، با اولین فریاد «نه» کودک - به تقلید از والد منع کننده - . حتی پیش از کشف «من»، لابد از طریق این «نه»، دیگری ساخته شده است. خود منشا سیاست. منشا عاطفی انکارشده («غیر علمی...»)، که دسته بندی های کنونی دانشگاهی آن را به اختیار پنهان کرده اند. بازشناسی برای تلاش در رهائی از این ترس دیرینه، چهره پنهان هر خشونت - ترس از دیگری - ، مقدمات بدون شک ضروری برای یک دگرگونی واقعی موفقیت آمیز است. خشونت تنها یک تندروی کاذب است، یک تندروی ناکام مانده. چگونه بدون گم کردن خویشتن خود به سوی دیگری رفتن، هنر بنیاداً سیاسی است که می بایست از کودکی آموخت. از اینجاست که، برای عینیت بخشیدن به این اوتوپی تربیتی، فکر یک داستان تخیلی شکل گرفت که در آن لاکان (مرد «بازگشت به فروید») به دیدار نوشته های زیگموند می رود. برخورد خیالی دو شخصیتی که در تمام عمر خویش با به خطر انداختن موجودیت خود به دیگران گوش داده اند...