نویسنده :میرمهدی گل آراء

روزی بود و روزگاریٰ شهری بود که سرخ میخواندندش و کسی نمیدانست چرا؟!

نه اینکه هیچ ندانند ٰمیگفتند سواحل شهر، در بیشتر روزهای سال به علّت جزر و مدّ دریا به رنگ قرمز می گراید و از آنرو شهر سرخش میخوانند...

اما گوئیا تقدیرش چیز دیگری بود که فقط نقاش ازل میدانست و بس...

و یا شاید هم راوی حکایتی خونین بود چون حکایت کربلا ...

وخون حسین ...

و یا شاید هم ...!!!

که بدین رنگ نقش خورده بود ...

همچون شقایق که دلش همیشه خونین است...

چون همیشه حکایت عشق درسینه دارد...و حکایت خون دل...

آنروز شهر سرخ ٰسرخ تر از همیشه بود...

صدای قدمهای آرام و عاشقانه عاشقانی که هر غروب در میعادگاه قدم میزدند دیگرشنیده نمیشد...

و بجایش...

صدای پوتین بود که گوش را میخراشید...

و صدای جیر جیر نفرت انگیز چرخهای تانکهائی که بیرحم و غافل شقایق هارا له میکردند...

و صدای ناله کودکانی که له میشدند...

و صدای فریاد عاشقانی که معشوقشان را تکه و پاره می یافتند...اما عشق را هرگز فراموش نکردند ...و همچنان فریاد میزدند...و همچنان شهر سرخ ٰسرختر و سرختر میشد تا شهر خونش خواندند...و همیشه پربوداز دود ٰاز اسارتٰ از هجوم و نخلهای سوخته ...و عاشقانی که همچنان بر جنازه معشوق فریاد میزدند و زجه میزدند اما هرگز عشق را فراموش نکردند و هرروز تعدادشان بیشتر و بیشتر میشد و فریادهایشان رساتر و عزمشان جزمتر و ایمانشان محکمتر...

عاشقانی چون محمدجهان آرا...

و...

تااینکه عشق پیروز شد...

چونان همیشه...

و خونین شهر تاابد خرمشهر شد

و خدا اینگونه خواست که عاشقان دوباره به میعادگاهشان برگردند...

و جای ممدها را خالی کنند ...

و یادشان راگرامی دارند...

که هرسال در سومین روز سومین برج هزاره تنهائی بیادشان شمعی روشن کنیم و سرود عشق زمزمه نمائیم.

یاد تمامی شهیدان گرامی باد