نویسنده:میرمهدی گل آراء

تصویر فوق توسط فضاپیمای ویچر از زمین گرفته شده است،تصویری که مدتهاست تحت عنوان نقطه آبی رنگ پریدهمورد بحث محافل مختلف فلسفی،علمی و... است،شاید تابحال هیچ تصویری اینگونه گستاخانه غرور ابلهانه نوع بشر را به چالش نکشیده باشد و منیتهایمان را و حقارت وصف ناپذیرمان رابباد تمسخر نگرفته باشد،لحظه ای اگر تامل کنیم همین نقطه ناچیز محل نگهداری تمامی تاریخ ماست ،تمامی شادیها،غمها،فتوحات ،کشورگشائیها،خونریزیها،لشکرکشیها،دوست داشتنها و نفرتهای ما،حال آنکه همین مکانی که به زعم بسیاری از مازمینیان چنان عظیم و ارزشمند جلوه میکند که بخاطر تصرف تنها بخش کوچکی از آن حاضریم جنایتها کنیم ،خونها بریزیم،دروغهابگوئیم،دلها بشکنیم و مرتکب هزاران هزار اعمال غیر انسانی گردیم، دربرابر عظمت هستی چنان ناچیزست که بمانند ذره ای معلق و بیپناه حتی قادر به حفظ تعادل و امنیت خود هم نمیباشدو آنچه آن را قرنهاست ایمن ساخته و برمدار خود برقرارنموده ،فقط و فقط قانون و لطف خداوندیست که روزانه شاید دهها بار فراموشش میکنیم!!!

چقدر وسوسه انگیزاست تملک کره زمین و چه افتخارآمیزاست که ارباب کل زمین باشیم ،لحظه ای تصورکن اگر مالک کره زمین بودی چه احساس خوبی داشتی؟حال آنکه همین کره زمین همین نقطه رنگ پریده ایست که اگر همین الان انگشت سبابه ات راروی تصویرش بگذاری تماما از صحنه هستی محو خواهد شد و چیزی از آن نمایان نخواهد بود،احمقانه نیست که بخاطر تصرف چنین نقطه ناچیزی از اصلیت ملکوتی خویش دورشویم؟حال باهمان مقیاس آیا بینهایت احمقانه تر نیست که بخاطر تملک تنها بخشهای کوچکتری از آن که درواقع "ناچیز بتوان بینهایت "هم نیستند خودرا از مقام انسانیت پائین بکشیم؟

املاک شخصیت چقدر باشد که تو احساس عظمت بکنی؟؟؟؟؟؟بزرگتر از کل کره زمین هم میتواند باشد؟بزرگتر از همین نقطه ای که الان در زیر انگشت سبابه ات ناپدید شده؟

و یا تصدی و ریاست کدامین اتاق ،میز،ویا مقام بنظرت آنقدر می ارزد و میتواند جاه طلبیهای بی پایان تورا ارضا کند که بتوانی دروغها بگوئی؟دلهابشکنی؟حق ها ناحق کنی،خیانتها بکنی،چاپلوسیها نمائی ،توطئه ها بچینی و فتنه ها راه بیندازی و عذاب و مصیبت دنیا و آخرت را پذیرا باشی و درنهایت اینکه افتخار انسان بودن و عنوان اشرف مخلوقات بودن را ازخود سلب نمائی؟

این تصویر تاکیدی است جسورانه بر مسئولیت ما در جهت برخورد مهربانانه تر بایکدیگر،عشق ورزیدن به خلق الله و دور کردن تمامی منیتها ،نفرتها و طغیانهائی که روزانه با آنها درگیریم!!!

و هشداریست جدی که بیهوده چه خوش میتازیم.

تصوری که بادیدن این تصویر در ذهنم نقش میبندد اینست که ما ساکنان این کره خاکی همانند موجوداتی میکرسکوپی بر روی یک ذره بینهایت کوچک درحال شاخ و شانه کشیدن بریکدیگریم...

بیجا ندیدم داستانی را که با همین مضمون سالها پیش پس از واقعه 11سپتامبر نوشته بودم با همدیگر بازخوانی نمائیم:

داستان کوتاه :آئینه های موازی

- مرد دانشمندبرای اینکه باهم قاطیشون نکنهُ اسم اون وریهارو گذاشته بود "قدبلندها" چون قدشون بلندتراز این وریها بود. اسم اینوریها رو هم گذاشته بود"قدکوتاه ها" . دعوای سختی بین"قدبلندها"و"قدکوتاه ها" درگرفته بود.اما نه ُانگار دعوا نبود ُیه جنگ درست وحسابی بود. چند وقت پیش دوتاساختمون بلند"قدبلندها" خراب شده بود وانگار دعوا سرهمین موضوع بود ُچون "قدبلندها" تقصیر رو انداخته بودند گردن "قدکوتاه ها" . اما مرد دانشمند می دونست که کار اینها نیست. خودش دیده بود که چند نفر از خودشون اینکارو کرده بودن.اولش فکر کرده بود لابد اونها هم بخوان دوتا از ساختمونهای بلند اینها رو خراب کنن. اما اینها که هیچ ساختمون بلندی نداشتند. وضع "قدبلندها "از "قدکوتاه ها" خیلی بهتر بود. سوار چیزهایی می شدند که می تونستند روهوا راه برن . اما اینوریها فقط می تونستند این ور اون ور بدوند. اوناه هر روز از آسمون به این ور حمله می کردند ویه چیزهایی می انداختند پایین که چند تا ساختمون رو باهم خراب می کردند. دیدنش وحشتناک بود .بیچاره اینوریها از وضعشون معلوم بود که گشنگی زیاد کشیدند. موجودات بدبختی بودند . زن وبچه ها جیغ می کشیدند ومردهاشون هیچ کاری از دستشون ساخته نبود . اونوریها هروقت حمله می کردند ُاینوریها هول ورشون میداشت. بعضی هاشون فرار میکردند . اما جای دوری نمی تونستند برنُ چون چیزهایی که می ریختند روسرشون همشون رو ناکار میکردُ یامی مردند ُ یا زخمی میشدندُ یا می سوختندُ یادیوونه می شدند. اونهایی هم که زنده می موندن جیغ می زدند وگریه می کردند.دنبال خونوادشون می گشتند اما فقط بدنهای تیکه پاره وسوخته اونها رو پیدا می کردن. خیلی دردناک بود.نمی شد نگاه کرد.یکی از "قدکوتاه ها" دیگه صبرش تمام شده بود . همه خونوادش سوخته بودند. خودش هم از ترس داشت می لرزید. پیر بود .گشنه اش بود.سردش بود. یک لحظه نگاهی به طرف بالا کرد وچیزی گفت .دانشمند نگاه کردنش به بالارو دید اما نفهمید چی داره میگه . دیگه طاقت نیاورد عصبانی شده بود .سرخ سرخ شده بود از پشت میکروسکوپ بلند شد . میکروسکوپ رو کشید کنار می خواست برگ رو از روی گیاه بکنه اما فقط اون قسمت از برگ رو که تشکیلات "قدبلندها" روش بود جدا کرد .تیکه تیکه اش کرد .کمی هم اسید ریخت روش . بازدلش خنک نشد.سوزوندش.خاکسترش کرد.عجب موجوداتی بودند.از وقتی دوستش این گیاه روبهش داده بودتامرضشو پیدا کنه این موجودات رو کشف کرده بود اما دیگه نمی خواست کوچکترین اثری ازشون باقی بمونه.نسلشون را از بین برد.
دانشمند تا اون موقع تا اینحد بیرحم نشده بود.همیشه به دیگران خدمت میکرد .درسته اینجا صبرش تموم شد ویه همچین کاری کرد اما ممکن بود بازهم از این کارهابکنه.حیف بود خراب بشه .نویسنده خیلی دوستش داشت.تصمیم گرفت قبل از اینکه دوباره جنایت بکنه زندگیشو تموم کنه وداستان را بامرگ اون ادامه بده.
*
دیگه خسته شدم احساس می کنم تاهمین جا کافی باشه.همه کارخودشون را خوب انجام دادن.فکر میکنم وظیفه نویسنده هم تموم شده. دیگه کاری باهاش ندارم .بهتره یه جوری ازداستان بره بیرون.
*
یه روز صبح نویسنده میبره داستانشو چاپ کنه اما توراه تصادف میکنه ومی میره...
<<پایان>>