نویسنده:میرمهدی گل آراء

امروز مثل هرروز دیگه توی گیشه مشغول انجام کارهای روزمره بودم.خداروشکر روز خیلی خوبی بود و کارها داشت بخوبی پیش میرفت که یکمرتبه یکی از مشتریان توجهمو بخودش جلب کرد ،ظاهر بسیار تر وتمیز ومرتب ،حرکات آروم ومتین ،رعایت نوبت ونظم صف ،چهره بشاش و پرازانرژی مثبت ،احوالپرسی بسیار صمیمانه و مودبانه ،خسته نباشید گفتن جانانه ای که واقعا تا عمق جان نفوذ میکرد همه و همه در همون لحظه اول ورودشون حاکی ازتمایز های ویژه ای بود...

از

اونجائیکه در این شعبه تازه مشغول انجام وظیفه شده ام هنوز شناخت کاملی نسبت به مشتریان ندارم و دقیقا نمیدونستم که با چه کسی طرفم که همون لحظه حرکت سریع رئیس محترم شعبه و آقای معاون برای استقبال ازایشون مطمئنم کرد که یا بایکی از مشتریان بسیار خوب و طلائی شعبه روبرو هستم ویااینکه بایکی از مقامات بلند پایه اون منطقه ،که آقای معاون نذاشتند این سردرگمی زیاد طول بکشه وایشونو معرفی کردند و متوجه شدم که ایشون جناب آقای "احدمریخی" یکی از همکاران عزیز و بسیار محبوب بازنشستمون هستند که سالیان متمادی در سمتهای مختلف و حیاتی بانک ملی خدمت کردن .خیلی لذت بخش بود تماشای اون صحنه.شاید یک حس همذات پنداری باعث چنین لذتی میشه و آدم خودشو میذاره جای اون همکار بازنشسته و آینده خودش رو تجسم میکنه و یا شایدهم تماشای دیدار سه همکار و دوست قدیمی باعث ایجاد چنین حسی میشه ولی هیچ کدوم اینا چیزی نبودن که منو مشتاقانه به تماشا وادار کرده بود.در یک آن ذهنم مشغول صدها پردازش شده بود،یادم اومد صحنه مشابهی رو که سالها قبل هم شاهدش بودم و یه همکار بازنشسته ای که نمیشناختمشون جلوی گیشه ام بودن و وابدا مورد چنین استقبالی قرار نگرفتن وتازه بعدازاینکه کارشونو راه انداخته بودم وشعبه رو ترک کرده بودن همکارا بهم گفتن که اون مشتری کی بوده،واقعا اینهمه تفاوت ازکجاناشی میشه؟آیا چیزی غیر از همین عملکرد سی سالمون هست که فردامونو میسازه؟خیلی دوست داشتم که فرصتی بدست میاوردم و ازاون عزیز بازنشسته هزارو یک مسئله ای رو که ذهنمو مشغول کرده بود میپرسیدم ،میپرسیدم که چه سحری بلد بوده که چنین محبوبیتی بدست آورده،میپرسیدم که چطور تونسته سالیان سال بردلها ریاست بکنه و امروز چنین عزتی رو شاهد باشه،میپرسیدم ماها ممکنه کجای کار اشتباه کنیم که فردامون جوردیگری رقم بخوره و وقتی وارد یه شعبه میشیم حتی نزدیکترین همکارامون هم ...
میگن وقتی یه نفر فوت میکنه اصلا نگران این مسئله نباشین که وضعیتش در زندگی بعدی چطوری خواهد بود ،کافیه از چند نفر دروهمسایه و دوست وآشنا بپرسین که فرد متوفی چطور آدمی بوده ؟اگر همه به نیکی ازش یاد کردند کوچکترین تردیدی نداشته باشین که جاش توبهشته ولی معاذالله اگر خلاف آن یاد کنند...حالا من میگم خیلی ساده میشه فهمید وضعیت ما بعد از بازنشستگی به چه شکل خواهد بود،کافیه از چند نفر همکارامون از همکار هم سطح گرفته تا زیر دست و بالادست یه نظرسنجی در مورد خودمون انجام بدیم ،مطمئنم خیلی چیزها برامون روشن میشه و تافرصتی هست شاید بتونیم آینده پر عزتی رو برای خودمون رقم بزنیم.
تااینجا مربوط میشد به اینکه پیش کسوتها چگونه باید باشند اما میخوام یه حرف دلی هم با پس کسوتها داشته باشم واینکه هرقدر این نظام تکریم پیش کسوتان در یک مکتب ،سازمان و یاهرتشکل دیگری نهادینه بشه فردای روز که همین پس کسوتان خودشون تبدیل میشن به پیش کسوت مورد تکریم پس کسوتان قرار خواهند گرفت و بقولی "...حرمت مکتب نگه دار... "