شهروندیاری

دیجیتالی

جهت دست یابی

به

دولتی کارا تر

آیا می شه دولت مثل اینترنت اداره بشه، بدون نیاز به مجوز و علنی؟ جنیفر پالکا، بنیانگذار و مدیرعامل شرکت کد برای آمریکا ، بر این باور است که اینکار شدنی است - و برنامه های ساخته شده سریع و ارزان، راه های مؤثر جدیدی برای ارتباط شهروندان با دولتهای خود - و همسایگانشان هستند...

برای دیدن فیلم سخنرانی وی که متن ان در زیر می آید  ، روی عکس فوق کلیک کنید .

خُب چند سال پیش من برنامه ای را شروع کردم که در اون سعی کردم با تکنولوژی بی نظیری، مردم را تشویق کنم تا یکسال مرخصی کاری گرفته و در محیطی کار کنند که نمایانگر تمام چیزهایی است که از اونها متنفرند، ازشون خواستیم که در بخش دولتی کار کنند. نام این برنامه "کُد برای آمریکا" است، ویه کمی شبیه سپاه صلح افراد نابغه است. ما هر ساله چند نفری انتخاب کرده تا در بخش دولتی شهر کار کنند.  به جای فرستادن آنها به کشورهای جهان سوم، اونا را به شهرداری بی در و پیکر می فرستیم. آنها در اونجا نرم افزارهای کاربردی بسیار خوبی درست می کنند، آنها با کارکنان شهرداری کار می کنند. اما در واقع می خواهند نشان بدهند که چه چیزهایی امروزه با کمک تکنولوژی امکان پذیر است. .

خُب بریم "اَل" را ملاقات کنیم. "اَل" ، یک شیر آتش نشانی در شهر بوستون است. در اینجا یه جورایی به نظر می رسد که دنبال یه دوست می گرده، اما او واقعا دنبال کسی است که وقتی برف می یاد، اونو با پارو از زیر برف بیرون بیاره، چون می دونه وقتی زیر چهار فوت برف مدفون می شه، نمی تونه خیلی خوب با آتش سوزی مبارزه کنه.  حالا چطور اون با این شیوۀ بسیار منحصر به فرد دنبال کمک می گرده؟  ما سال گذشته گروهی را از طریق برنامۀ "کد برای آمریکا" در بوستون داشتیم.  آنها در ماه فوریه اونجا بودند، و فوریه سال گذشته برف سنگینی اومد و اونها متوجه شدند که مردم شهرهیچوقت قادر نخواهد بود همۀ شیرهای آتش نشانی را از زیر برف بیرون بیارن. اما یک شخص به طور خاص، فردی بنام "اریک مایکل-اوبر"، متوجه چیز دیگری شد، این که شهروندان درست جلوی این شیرهای آتش نشانی، در حال پارو کردن پیاده روها هستند. بدین ترتیب اون کاری رو انجام داد که هر طراحی انجام می ده، او یک نرم افزار کاربردی ساخت...

ادامه مطلب

بن بست

دست یابی

به

راهکاری بومی

 برای

جهانی سازی

نویسنده :
Jean Marie HARRIBEY

استاد دانشگاه بوردو

و عضو کمیته علمی سازمان ATTAC

برگردان:
Katayon HAGHIGHI کتایون حقیقی

  تضعیف جوامعی که تحت فشارهای شدید مالی قرار دارند به حد غایی رسیده: ساختار اقتصادی به لرزه افتاده و حجاب ایدئولوژیک که عملکرد آن را می پوشاند پاره شده. مداحان «جهانی شدن» ستایشات مبالغه آمیز از موفقیت چشمگیر بازاررا مسکوت گذاشته وبحث در اطراف آنتی تز آن یعنی « جهانی شدن زدایی»( وا جهانی سازی) شکل میگیرد. هواداران این ایده جدید، شامل اقتصاددانان و سیاستمدارانی میشود که برعلیه دیکتاتوری بازارهای مالی و خصوصا به مبارزه با پروژه پیمان پیش نویس قانون اساسی اروپا برخاسته اند  .

در ماههای اخیر روزنامه ها، کتابها و سایر رسانه ها به مسائلی همچون حمایت از تولیدات داخلی، خروج از «یورو» وراهکارهای « جهانی شدن زدایی»( وا جهانی سازی) پرداخته اند(١). استدلال غالب این مباحث شامل ماهیت بحران سرمایه داری، چهارچوب مقررات لازم و موضوع حاکمیت دموکراتیک است.

از اوائل دهه ١٩٨٠ ساختار های سرمایه بگونه ای ساخته شد که سرمایه گذاریهای مالی -ازطریق ایجاد ارزش سهام - منجر به حداکثر سودآوری شود. در حالیکه کاهش ارزش نیروی کار بطور سیستماتیک رهبری می شد. این مسئله اجازه میداد که آزادی گردش سرمایه وارد رقابت در سیستمهای اجتماعی و مالی شود. پس اینگونه بود حقیقتی که «جهانی شدن» کتمان میکرد.

 نقل و انتقال آزاد سرمایه داری در سراسر جهان بمنظور مقابله با بحران ناشی از افزایش سود که در سالهای ١٩۶٠-١٩٧٠ بوجود آمده بود، پیروزی طبقات حاکم ازطریق ارجحیت دادن سهامداران نسبت به حقوق بگیران، و اجبار برای ساختار های نظارتی که با شرایط موجود بازار خود را هماهنگ سازند؛ اما دو دهه کافی بود تا داربست این سیستم فروریزد.

  از اواسط دهه ٢٠٠٠ افزایش نرخ سود در ایالات متحده متوقف شد و اعتبارات اعطا شده به تهی -دستان به منظور جبران کردن دستمزد ناچیزشان ، برای جذب تولیدات اضافی محصولات صنعتی کافی نبود. پس ضربه وارده با سرعتی معادل سرعت چرخش سرمایه گسترش یافت. بحران موجود تنها یک چالش ملی ( یونانی،  ایرلندی ، پرتغالی، اسپانیایی یا غیره) نیست که صرفا بدلیل مشکلات داخلی خاص آن کشور به وجود آمده باشد . باید از خود پرسید چگونه است که این بحران همه جا بطور همزمان ظاهر شده؟ این بحران در واقع ادامه راه سرمایه داری به حد بلوغ رسیده در سطح جهان است که درآن منطق ایجاد ارزش سهام به اوج خود رسیده ودیگر همه چیز به کالا تبدیل شده: از تولید و خدمات تا بهداشت، آموزش، فرهنگ، منابع طبیعی و خلاصه تمام مظاهر زندگی.

یکی از بحثهای کلیدی طرفداران چپگرای « جهانی شدن زدایی»( وا جهانی سازی) آن است که تخریب مشاغل وغیر صنعتی شدن کشورهای ثروتمند را ناشی از« جهانی شدن» می داند. ژاک ساپیر معتقد است: « تا اواسط دهه ١٩٩٠ افزایش بهره وری در کشورهای در حال توسعه بگونه ای نبود که قادر به تغییر توازن قدرت با کشورهای قدرتمند شود، با این حال از اواسط سالهای ٩٠ افزایش بهره وری قابل توجهی در کشورهایی مانند چین و یا کشورهای شرق اروپا دیده شد ،بنابراین برخی فعالیتها به مرور از کشورهای صنعتی خارج شدند»(٣). بهتر از این نمی شد نشان داد که تغییر توازن قوا ما بین طبقه حاکم وحقوق بگیران در کشورهای صنعتی به پانزده سال قبل از ظهور قدرتمندی اقتصادی چین بازمیگردد...

ادامه مطلب

خاطره یک حریق

  نویسنده :ماکس دورا 

Max DORRA

نویسنده و استاد علوم پزشکی در دانشکده پاریس- غرب

Shirine ROCHARD شیرین روشار

علم روانکاوی خود را وقف آزادسازی روانی فردی می کند؛ ولی کشف هراس ها، امیال و اوهام در درک ارزش های عموماً پذیرفته شده و صحت و اعتبار سلسله مراتب حاکم بی تاثیر نیست و به رهائی از بند الگوهای سیاسی که به عنوان یگانه واقعیت ممکن تلقی می شوند نیز کمک می کند .

آیا مبارزه طبقاتی محتوائی نهفته دارد؟» "هانری لوفور، مانیفست

تفاوت گرا    ." différentialiste

هر قدرتی، در نهایت، بر پایه قابلیت هراساندن و همچون کودکان رفتار کردن با مردم استوار است. از نو فعال کردن ترسی که در برابر دیگری حس می شود، ترس از بیگانه. ارزیابی که دیگری از ما می کند - رفتار، و ایما و اشارات وی یقیناً مبین آن هستند - می تواند واقعاً در ما هراس ایجاد کند. نیروی حیات و نیروی استقامت ما در مدت زمان ردوبدل، به داوری وی، به احترامی که نسبت به ما حس می کند و به اعتباری که برای ما قائل است بستگی دارد (ارزیابی، احترام، اعتبار، معامله : می بینید که چگونه اقتصاد مانند شبحی سایه اش بر تمامی این واژه ها گسترده است). خلاصه کلام ، در دسترسی ما به مخزن مفاهیم.آن دیگری - به گفته هگل، در این لحظات «ترس مطلق»، وجدان آدمی متزلزل است - آیا یک کشف است یا ساخته ذهن؟ این پرسش خیلی زود مطرح می شود، با اولین فریاد «نه» کودک - به تقلید از والد منع کننده - . حتی پیش از کشف «من»، لابد از طریق این «نه»، دیگری ساخته شده است. خود منشا سیاست. منشا عاطفی انکارشده («غیر علمی...»)، که دسته بندی های کنونی دانشگاهی آن را به اختیار پنهان کرده اند. بازشناسی برای تلاش در رهائی از این ترس دیرینه، چهره پنهان هر خشونت - ترس از دیگری - ، مقدمات بدون شک ضروری برای یک دگرگونی واقعی موفقیت آمیز است. خشونت تنها یک تندروی کاذب است، یک تندروی ناکام مانده. چگونه بدون گم کردن خویشتن خود به سوی دیگری رفتن، هنر بنیاداً سیاسی است که می بایست از کودکی آموخت. از اینجاست که، برای عینیت بخشیدن به این اوتوپی تربیتی، فکر یک داستان تخیلی شکل گرفت که در آن لاکان (مرد «بازگشت به فروید») به دیدار نوشته های زیگموند می رود. برخورد خیالی دو شخصیتی که در تمام عمر خویش با به خطر انداختن موجودیت خود به دیگران گوش داده اند...

سپس دیگران آمده بودند، مریدان، چنان بیشمار که لازم شد برای مانع شدن ایشان از تحریف گفته هایش، بسیار مراقب باشند. در طی سمینارها، یک سری تمام نشدنی از طرح های کلی، پیش طرح های کشیده شده روی تخته، جلوی آنها ریخته بود که هیچیک در این سیلاب در هیچ زمان، طرح درست نبودند. طرح درست را، مجبور شده بود ناخواسته برای خود نگه دارد : یک چیزی هرگز به طور قطعی ترسیم نشده بود. آنها سوال پیچ اش کرده بودند. تمامی آن پرسش ها اکنون در یک دسته گرد آمده بودند و یک پرسش واحد را تشکیل می دادند.

و این پونتالیس بود، این یاغی مهربان، یگانه کسی که قادر بود بی آنکه او را بکشد، ترک اش کند - همان اتفاقی که واقعاً افتاده بود - که آن پرسش را از او کرده بود (۱). در ملاء عام. سالها پیش، پونتالیس از او در باره «واقعیت» پرسیده بود. منظور او چه بوده؟ او پاسخ درستی به وی نداده بوده است.واقعیت یعنی ناممکن. برای اینکه تصورناپذیر است. هرفرد جدیدی که برای روانکاوی می آید، یک رویداد است. این را بایست پذیرفت که چهره این «دیگری»، و گفتارش آغازی است مطلق که کارشده ترین نظریه ها و پیچیده ترین طرح های کلی در برخورد با آن درهم می شکنند. این لحظه اولین، این زمان ناگفتنی، اگرهرگز واقعاً توصیف نشده است به این دلیل است که عملاً همیشه مانند رویائی است فراموش شده. تصاویری ناپایدار که گاه فقط با روش تداعی آزاد - اختراع فوق العاده فروید - می توان آنها را بازیافت.با وجود خستگی، تصاویر و کلمات مانند همیشه راه خود را می رفتند. واقعیت هرگز نمی گوید چیست ولی مدام می گوید که چه چیز نیست. زمانیکه سربرمی آورد، سیل خاطرات سرازیر می شوند. ولی ... به شکلی خستگی ناپذیر آنها را پس می زند. اعتراض می کند : من این نیستم، این هم نیستم و نه این. تعجبی ندارد که برای ساختن دوباره خود، در برابر این تجربه جدید، که گیج کننده است و ترسناک، برای یافتن یک خصوصیت شخصی به هر قیمت که شده، آن ویژگی خویش، با ناامیدی تلاش کنیم تا در گفتار خود تا آنجا که ممکن است تداعی معنا بگنجانیم. مبارزه ای بین تخیلات گوناگون.

هر یک برای دیگری، شهری است که در آن می بایست با خطر کردن و درد کشیدن، بیآموزد چگونه خود را پیدا کند. هزار توئی که پس از پیشروی ها و پسروی های بسیار - توالی پیش بینی ناپذیر انتظارات و نا امیدی ها -، سرانجام موفق می شویم کم و بیش با سختی از آن خارج شویم. گوش دادن به دیگری - آن دیگری، حتی نزدیک ترین آنها -، یعنی به او این فرصت را دادن که علیه ما خود را از نو بسازد. همین را هم در گفته های او باز می یابیم : راهی که می بایست وی انتخاب کند برای «متمایز کردن خود از ما»، از این شهر آکنده از تاریخ، این هزارتوئی که ما تداعی آن هستیم. و پیش می آید که ما را از کوره بدر برد، چنانچه با وجود خطوطی که از ما وام می گیرد - یک سبک، ادا و اطوار، آهنگ حرکتی که با ناشیگری تقلید می کند - موفق به این بازسازی نمی شود. گویی که ما از او دلخور هستیم به این دلیل که نتوانسه است بفهمد و در نتیجه به ما نیز کمک کند تا بتوانیم بر آن خصوصیتی که از آن ماست و گاه اندکی بر ما سنگینی می کند، فائق آئیم.

در برابر چهره ای تازه، حافظه به تمامی منقلب می شود از یک موج عظیم که او را بیدار می کند و تا قدیمی ترین تصاویر گالری های بسیار دوردست پیش می رود. در ادامه، کم کم ، مانند کشتی ای که دیگر نیازی به یدک کشیدن آن نیست، چهره جدید تصاویر ما را بیرون می ریزد و به سوی ساحل می رود. و آن «دیگری» تقلیل ناپذیر در اقیانوس حافظه ما جای می گیرد و به خاطره بدل می شود. فروید تمامی زندگی اش را صرف از نو ساختن خویش علیه خویش کرده بود (۲).برای ژاک ماری، شاگرد سابق مدرسه استانیسلاس، دیدار این schnorrer (گدای یهودی) اهل وین، این طنین تصورناپذیر، یک سرآغاز مطلق بود. در برابر آن بیگانگی نگران کننده، او آزادانه و به طرزی دیوانه وار، در تمامی رشته های ممکن از ریاضیات تا زبانشناسی به جستجوی تداعی معانی پرداخته بود؛ در علم بصری نیز، که برایش مسحورکننده بود، نمونه های جدید می یافت.

در هر یک از این طرح های کلی، خود را از نو کشف می کرد. تولدی دوباره که در آن با شعف ترکیب و تلفیقی را تجربه می کرد که به او امکان جهشی دوباره - امکان پیشدستی - می بخشید. تلفیقی موقتی، مرحله ای گذرا ولی ضروری، در طی یک تحلیل پایان ناپذیر. سبک نگارش او بازگو کننده داستان این مبارزه است. و هم کیشان آن دوره. آیا فروید درباره او همان چیزی را تکرار می کرد که در مورد آنها، یعنی سورئالیست ها، می گفت : «دیوانه های کامل (بگوئیم ۹۵ درصدی، مثل الکل خالص) ؟ از این دیدار با فروید، وی خاطره ای از یک حریق حفظ کرده بود. ونسان وان گوگ چهره خود را به شکل شعله نقاشی می کند. سالوادور دالی، در اتوپرتره خود این «من» در حال بازسازی را نشان می دهد : گونه ها، چانه، گوش ها، که به سختی با کمک چفت و بست نگه داشته شده اند. او روی این تداعی ها و نمونه های خود کار کرده بود، به همان شکلی که سالوادور دالی اشیاء را کار می کرد، آنها را می کشید، تزئین می کرد یا لختشان می کرد، و به تمام اشکال ممکن آنها را به همدیگر نزدیک می کرد.

برای یافتن فروید به شکل زنده، یعنی به گونه ای قلب او را به تپش انداختن، مانند شعبده بازی که ساعتی از کار افتاده را دوباره به راه می اندازد، ناگزیر شده بود نظریه خود را تحریف کند، جنبه هائی که فرو نشسته و آرام شده بودند را بزرگ کند و هولناکی و جنون آنها را به ایشان بازگرداند. «فآست من، فروید من»، یا چگونه می توان با منعکس کردن فردیت و هولناکی خویش، برداشتی جدید یافت. او این کار را کرده بود. فروید برای او پیوندی زنده از نمادها بود. خود را از نو ساختن «علیه» و «به همراه» او، تنها راه بود برای پیوند با وی. پس زدن دیگری هرگز چیزی جز شکست یک بازسازی نیست. به دلیل این شکست است که در سال ۱۹۶۳، انجمن روانکاوی بین الملل (International Psychoanalytical Association)، عاجز از درک ابداع او، وی را طرد کرده بود. رویا، این طغیان، با این حال هر شب یادآوری می کند که سازماندهی دیگری ممکن است. او مکتب خود را منحل کرد زمانی که مریدانش از مکاشفات وی، کلیشه هائی ساخته بودند به مانند حرف های رمزی یک فرقه.

او صدا و فریاد را به کلیشه ترجیح می داد. می اندیشید. هنگامی که به طور قطعی فروید و اسپینوزا را ترک کند، و همچنین زندگی را، و همچنین خودش را، چشم ها را گشوده نگه خواهد داشت تا زمانی دراز پس از مرگش، دیگران بتوانند تصوری داشته باشند از دیدگاه او. و سپس آن را یافت. طرح کلی را. او سرانجام و برای نخستین بار آن را می دید،. او آنجا بود، در برابر دیدگانش، ساده چون الماس، و او هرگز نخواهد توانست این را بر آنها افشا کند. واقعیت را. این قیام دائمی را.

پانویس ها :

۱- ژان برتران پونتالیس، روانکاو و نویسنده، شاگرد ژان پل سارتر و سپس ژاک لاکان بود که در سال ۱۹۶۴ برای بنیانگذاری انجمن روانکاوی فرانسه و پیش از بنیانگذاری «مجله جدید روانکاوی» در سال ۱۹۶۷، او را ترک کرد. او راین سوال را در سمینار در باره «من» که در ۱۲ ماه مه ۱۹۵۵ برگزار شده بود، از لاکان پرسیده بود. ن. ک. به : Jacques Lacan, Le Séminaire, livre II : Le moi dans la théorie de Freud et dans la technique de la psychanalyse, Seuil, Paris, ۱۹۷۷, p. ۲۵۴-۲۵۶ .